فاطمه سر در تنور کرد. تنور داغ بود. آخرین گرده نان را جدا کرد. فوری بلند شد و نان را در سبد گذاشت. نان‏ها قهوه‏ای و برشته شده بودند. بوی خوشی می‏دادند. سبد را برداشت. به سوی اتاق می‏رفت که حسن و حسین نان خواستند. گرده ای را دونیم کرد و به آنها داد. به اتاق  داخل شد. پارچه سفید و تمیزی از روی میز چوبی برداشت. در آفتابی که از پنجره می‏تابید پهن کرد. سه تا گرده نان در آن گذاشت. می‏خواست حسن را صدا بزند تا نان‏ها را برای پیامبر ببرد ؛ اما خودش هم دلش برای پدر تنگ شده بود. چند روز بود که مسلمانان در بیرون شهر داشتند خندق می‏کندند تا جلو حمله دشمن را بگیرند. فاطمه، بقچه را گره زد و برخاست. به حسن و حسین گفت که جایی نروند و از آن‏ها خواست مراقب خواهرشان، زینب، باشند. بعد بیرون رفت.

هوا گرم بود. کسی در کوچه نبود. مردها، همه برای کندن گودال رفته بودند. فاطمه، از سایه‏ی کوتاه دیوار حرکت می‏کرد. از چند کوچه گذشت. به نخلستانی رسید. هوا گرم و مرطوب بود. پرنده‏ها آواز می‏خواندند .به سوی خندق رفت. از پسر بچه‏ای، سراغ پیامبر را گرفت. پسرک به صخره سیاهی اشاره کرد. فاطمه، به راه افتاد. مردها داشتند استراحت می‏کردند. نزدیک پیامبر که رسید، سلام کرد. چهره پدر خسته بود. رنگش زرد بود. فاطمه، بقچه را گذاشت. پدر، بیل را به دیواره گودال تکیه داد و از گودال بالا آمد. با چهره خندان جواب سلام دخترش را داد. عرق پیشانی‏اش را پاک کرد. خاک دست‏هایش را تکاند و نگاهی به بقچه کرد.
فاطمه نشست و گفت :« پدر جان!  کمی‏نان پخته‏ام. دلم نیامد بدون شما بخورم.» بعد گره بقچه را باز کرد. گرده‏های نان، شبیه سکه‏های طلا بود. پیامبر تبسمی‏کرد. نانی برداشت و بو کشید و گفت :« فاطمه جان!  بعد از سه روز، این اولین غذایی است که پدرت می‏خورد.»
پیامبر لقمه‏ای در دهان گذاشت. نان جوین هنوز گرم بود. بوی عطر دستان دخترش را می‏داد. لقمه دیگری برداشت. احساس کرد بوی سیب می‏دهد. به چهره لطیف فاطمه نگاه کرد. شبیه فرشته‏ها بود.