فرمایشات گهربار امام هادی (ع)

1. فروتنی در آن است که با مردم چنان کنی که دوست داری با تو چنان باشند .
التواضع أن تعطی الناس ما تحب أن تعطاه
المحجة البیضاء ، ج 5 ، ص 225

2. برای خداوند بقعه هایی است که دوست دارد در آنها به درگاه او دعا شود و دعای دعاکننده را به اجابت رساند ، و حائر حسین (ع) یکی از آنهاست .
إن لله بقاعا یحب أن یدعی فیها فیستجیب لمن دعاه ، و الحیر منها
تحف العقول ، ص 510

3. هر کس از خدا بترسد ، مردم از او بترسند ، و هر که خدا را اطاعت کند ، از او اطاعت کنند ، و هر که مطیع آفریدگار باشد، باکی از خشم آفریدگان ندارد ، و هر که خالق را به خشم آورد باید یقین کند که به خشم مخلوق دچار می گردد .
من التقی الله یتقی ، و من أطاع الله یطاع ، و من أطاع الخالق لم یبال سخط المخلوقین . و من أسخط الخالق فلییقن أن یحل به سخط المخلوقین
تحف العقول ، ص 510

4. کسی که چهل روز گوشت نخورد بدخلقی پیدا کند ، و کسی که چهل روز پی در پی نیز گوشت بخورد اخلاقش بد می شود .
من ترک اللحم أربعین صباحا ساء خلقه ، و من أکل اللحم أربعین صباحا ساء خلقه
بحار الانوار ، ج 56 ، ص 326

5. به راستی که خدا ، جز بدانچه خودش را وصف کرده ، وصف نشود. کجا وصف شود آنکه حواس از درکش عاجز است ، و تصورات به کنه او پی نبرد ، و در دیده ها نگنجد ؟ او با همه نزدیکی اش دور است و با همه دوری اش نزدیک . کیفیت و چگونگی را پدید کرده ، بدون اینکه خود کیفیت و چگونگی داشته باشد . مکان را آفریده بدون اینکه خود مکانی داشته باشد . او از چگونگی و مکان بر کنار است . یکتای یکتاست ، شکوهش بزرگ و نامهایش پاکیزه است .
إن الله لا یوصف إلا بما وصف به نفسه ، و أنی یوصف الذی تعجز الحواس أن تدرکه و الاوهام أن تناله و الخطرات أن تحده و الأبصار عن الإحاطة به . نأی فی قربه و قرب فی نأیه ، کیف الالکیف بغیر أن یقال : کیف ، و این الأین بلا أن یقال : أین ، هو منقطع الکیفیة و الأینیة ، الواحد الأحد ، جل جلاله و تقدست أسماؤه
تحف العقول ، ص 510

6. هر که بر طریق خداپرستی محکم و استوار باشد ، مصائب دنیا بر وی سبک آید ، گر چه تکه تکه شود .
من کان علی بینة من ربه هانت علیه مصائب الدنیا و لو قرض و نشر
تحف العقول ، ص 511

7. اگر بگویم کسی که تقیه را ترک کند مانند کسی است که نماز را ترک کرده ، راست گفته ام .
لو قلت إن تارک التقیة کتارک الصلاة لکنت صادقا
تحف العقول ، ص 511

8. شخص شکرگزار ، به سبب شکر ، سعادتمندتر است تا به سبب نعمتی که باعث شکر شده است . زیرا نعمت ، کالای دنیاست و شکرگزاری ، نعمت دنیا و آخرت است .
الشاکر أسعد بالشکر منه بالنعمة التی أوجبت الشکر ، لأن النعم متاع و الشکر نعم و عقبی
تحف العقول ، ص 512

9. خداوند دنیا را سرای امتحان و آزمایش ساخته و آخرت را سرای رسیدگی قرار داده است ، و بلای دنیا را وسیله ثواب آخرت ، و ثواب آخرت را عوض بلای دنیا قرار داده است .
إن الله جعل الدنیا دار بلوی و الَخرة دار عقبی ، و جعل بلوی الدنیا لثواب الَخرة سببا ، و ثواب الَخرة من بلوی الدنیا عوضا
تحف العقول ، ص 512

10. ستمکار بردبار ، بسا که بوسیله حلم و بردباری خود از ستمش گذشت شود و حق دار نابخرد ، بسا که به سفاهت خود ، نور حق خویش را خاموش کند .
إن الظالم الحالم یکاد أن یعفی علی ظلمه بحلمه و إن المحق السفیه یکاد أن یطفئ نور حقه بسفهه
تحف العقول ، ص 512

11. کسی که خود را سبک می شمارد ، از شر او در امان مباش .
من هانت علیه نفسه فلا تأمن شره
تحف العقول ، ص 512

12. اگر همه مردم مسیری را انتخاب کنند و در آن گام نهند ، من به راه کسی که تنها خدا را خالصانه می پرستد خواهم رفت .
لو سلک الناس وادیا شعبا لسلکت وادی رجل عبد الله وحده خالصا
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 245

13. حسد نیکوییها را نابود سازد .
الحسد ماحق الحسنات
مسند الامام الهادی ، ص 302

14. تکبر و غرور ، دشمنی آورد .
الزهو جالب المقت
مسند الامام الهادی ، ص 302

15. فقر آزمندی نفس است و ناامیدی بسیار .
الفقر شره النفس و شدة القنوط
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 368

16. بخل ناپسندیده ترین خلق و خوی است .
البخل أذم الأخلاق
مسند الامام الهادی ، ص 302

17. طمع خصلتی ناروا و ناشایست است .
الطمع سجیة سیئة
مسند الامام الهادی ، ص 302

18. امام هادی (ع ) به کسی که در ستایش از ایشان افراط کرده بود فرمودند : از این کار خودداری کن که تملق بسیار ، بدگمانی به بار آورد ، و اگر برادر مؤمنت مورد اعتماد تو واقع شد ، از تملق او دست بردار و حسن نیت نشان ده .
قال ابوالحسن الثالث (ع ) لرجل و قد أکثر من إفراط الثناء علیه : أقبل علی شأنک ، فإن کثرة الملق یهجم علی الظنة ، و اذا حللت من أخیک فی محل الثقة فاعدل عن الملق الی حسن النیة
مسند الامام الهادی ، ص 302

19. هرگاه در زمانه ای عدل بیش از ظلم رایج باشد ، بدگمانی به دیگری حرام است ، مگر آنکه آدمی بدی از کسی ببیند ، و هرگاه در زمانه ای ظلم بیش از عدل باشد ، تا وقتی که آدمی خیری از کسی نبیند ، نباید به او خوش بین باشد .
اذا کان زمان العدل فیه أغلب من الجور فحرام أن یظن بأحد سوء حتی یعلم ذلک منه ، و اذا کان الجور أغلب فیه من العدل فلیس لأحد أن یظن بأحد خیرا ما لم یعلم ذلک منه
مسند الامام الهادی ، ص 304

20. بهتر از نیکی نیکوکار است ، و زیباتر از زیبایی ، گوینده آن است ، و برتر از علم حامل آن است ، و بدتر از بدی ، عامل به آن است ، و وحشتناکتر از وحشت ، آورنده آن است .
خیر من الخیر فاعله ، و أجمل من الجمیل قائله ، و أرجح من العلم حامله ، و شر من الشر جالبه ، و أهول من الهول راکبه
مسند الامام الهادی ، ص 304

21. از کسی که بر او خشم گرفته ای ، صفا و صمیمیت مخواه و از کسی که به وی خیانت کرده ای ، وفا مطلب ، و از کسی که به او بدبین شده ای ، انتظار خیرخواهی نداشته باش ، که دل دیگران برای تو همچون دل تو برای آنهاست .
لاتطلب الصفا ممن کدرت علیه ، و لا الوفاء لمن غدرت به ، و لا النصح ممن صرفت سوء ظنک الیه ، فإنما قلب غیرک کقلبک له
مسند الامام الهادی ، ص 305

22. خشم بر زیردستان از پستی است .
الغضب علی من تملک لؤم
مسند الامام الهادی ، ص 304

23. هر که از خود راضی باشد ، خشمگیران بر او زیاد خواهند بود .
من رضی عن نفسه کثر الساخطون علیه
مسند الامام الهادی ، ص 303

24. مقدرات چیزهایی را بر تو نمایان می سازد که به فکرت خطور نکرده است .
المقادیر تریک ما لا یخطر ببالک
مسند الامام الهادی ، ص 303

25. نارضایتی پدر و مادر ، کم توانی را به دنبال دارد و آدمی را به ذلت می کشاند .
العقوق یعقب القلة و یؤدی الی الذلة
مسند الامام الهادی ، ص 303

26. مردم در دنیا با اموالشان و در آخرت با اعمالشان هستند .
الناس فی الدنیا بالأموال و فی الَخرة بالأعمال
مسند الامام الهادی ، ص 304

27. مسخرگی ، تفریح سفیهان و کار جاهلان است .
الهزل فکاهة السفهاء و صناعة الجهال
مسند الامام الهادی ، ص 304

28. وقت جان دادنت نزد خانواده ات را به یاد آر که در آن هنگام طبیبی جلوگیر مرگت و دوستی نفع رسانت نباشد .
أ أذکر مصرعک بین یدی أهلک ، و لاطبیب یمنعک و لاحبیب ینفعک
مسند الامام الهادی ، ص 304

29. جدال ، دوستی قدیمی را تباه می کند و پیوند محکم را می گسلد و کمترین چیزی که در آن است کوشش برای غلبه بر دیگری است ، که آن هم ریشه علتهای جدایی می باشد .
المراء یفسد الصداقة القدیمة و یحلل العقدة الوثیقة ، و أقل ما فیه أن تکون فیه المغالبة ، و المغالبة أس أسباب القطیعة
مسند الامام الهادی ، ص 304

30. حکمت ، اثری در دلهای فاسد نمی گذارد .
الحکمة لا تنجع فی الطباع الفاسدة
مسند الامام الهادی ، ص 304

31. برای نعمتها همسایه خوبی شوید و با شکرگزاری به افزودن آن امیدوار باشید .
ألقوا النعم بحسن مجاورتها ، و التمسوا الزیادة فیها بالشکر علیها
مسند الامام الهادی ، ص 305

32. گلایه کلید گرانباری است ، ولی گلایه بهتر از کینه توزی است .
العتاب مفتاح الثقال ، و العتاب خیر من الحقد
مسند الامام الهادی ، ص 304

33. نادان ، اسیر زبان خویش است .
الجاهل أسیر لسانه
مسند الامام الهادی ، ص 304

34. افسوس کوتاهی کارهای گذشته را با تلاش در آینده جبران کنید .
أذکر حسرات التفریط بأخذ تقدیم الحزم
مسند الامام الهادی ، ص 304


1- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
فروتني در آن است كه با مردم چنان باشي كه دوست داري با تو چنان باشند.(المحجه‌البيضاء/5/225)
جانا! به فروتني، گر ايمان داري
يا ميل، به رفتار كريمان داري
با مردم روزگار خود، همدل باش
آن‌گونه، كه انتظار از آنان داري

2- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
هر‌كه بر طريق خدا‌پرستي محكم و استوار باشد، مصائب دنيا بر وي سبك آيد، گر‌چه تكه تكه شود.(تحف‌العقول/511)
گر مرد ره خدا‌پرستي هستي
در بندگي خداي هستي، هستي
اندوه زمانه گر تو را، خرد كند
آسوده ز هر بلند و پستي هستي

3- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
شخص شكر‌گزار به سبب شكر، سعادتمندتر است تا به سبب نعمتي كه باعث شكر شده است، زيرا نعمت، كالاي دنياست و شكر‌گذاري، نعمت دنيا و آخرت است.(تحف‌العقول/512)
تا دل به«سپاس» مي‌سپاري اي دوست!
از نعمت و ناز، بهره داري اي دوست!
خواهي به سعادت برسي، در دو جهان
غفلت مكن از«شكرگزاري» اي دوست!

4- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
خداوند دنيا را سراي امتحان و آزمايش ساخته و آخرت را سراي رسيدگي قرار داده است، و بلاي دنيا را وسيله‌ي ثواب آخرت و ثواب آخرت را عوض بلاي دنيا قرار داده است.(تحف‌العقول/512)
بگذار، دعاي مستجابت بدهند
از كوثر عرفان، مِي نابت بدهند
«امروز» اگر، سهم تو شد رنج و بلا
ره توشه‌ي«فردا» و ثوابت بدهند

5- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
بخل، نكوهيده‌ترين خوي‌هاست.(مسند‌ الامام‌الهادي(ع)/302)
بر دامنت از«بخل» چو بنشيند گرد
سر سبزي باغ خاطرت، گردد زرد
بيماري بخل، بدترين بيماري‌ست
بايد، به خدا پناه برد از اين درد

6- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
خشم بر زيردستان، از پستي است.(مسند الامام‌الهادي(ع)/304)
«خشم» آينه‌ي شقاوت و بدمستي‌ست
انگيزه‌ي درگير شدن، با هستي‌ست
از شخص «زبر‌دست» مدارا نيكوست
چون خشم به‌ «زيرِ دستِ» خود از پستي‌ست

7- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
نارضايتي پدر و مادر، باعث ضعف و ذلت آدمي مي‌شود.(مسند الامام‌الهادي(ع)/303)
از غنچه‌ي بوستان، شكوفاتر باش
سرسبز بمان و باغبان باور باش
خواهي كه دچار ضعف و ذلت نشوي
راضي به رضاي «پدر و مادر» باش

8- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
مردم در دنيا با اموالشان هستند و در آخرت با اعمالشان.(مسند الامام‌الهادي(ع)/304)
چون موج، خروشان و پريشان حاليم
دنيا‌طلبانِ بي پر و، بي باليم
امروز، به«مال» اگر‌چه دل مي‌بنديم
فردا-‌به خدا- در گرو «اعماليم»

9- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
براي نعمت‌ها، همسايه‌ي خوبي باشيد و با شكر‌گزاري، خواستار افزايش آن باشيد.(مسند الامام‌الهادي(ع)/305)
از لطف نسيم، گل شود گلگون‌تر
زيباتر و، دلرباتر و، موزون تر
پاكيزه‌دلان، هميشه نعمت‌ها را
با «شكر و سپاس» مي‌كنند افزون‌تر

10- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
افسوس كوتاهي كارهاي گذشته را با تلاش در آينده جبران كنيد.(مسند الامام‌الهادي(ع)/304)
اي سايه‌ي عمر، بر سرت پاينده
پابند وفا باش و، خدا را بنده
افسوس گذشته‌هاي بي‌حاصل را
جبران سازد تلاش، در آينده

11- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
كسي كه از خويشتن راضي باشد، خشم‌گيرندگان بر او بسيار گردند.(بحارالانوار/69/316)
گفتند: بلاي جان «طاووس» پَر است
.وا فريادا! ز مردم نفس‌پرست
پيوسته دچار خشم مردم گردد
هر‌كس كه ز خود راضي و خود‌خواه‌تر است

12- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
بيهوده‌گويي، سخنان خنده‌آورِ كم‌خردان و كار نادانان است.(بحارالانوار/75/369)
حرفي كه در آن فروغي از حكمت هست
از سينه به سينه مي‌رود، دست به دست
فرمود امام: شيوه‌ي بي‌خردان
خنداندنِ خلق، از سخنِ بيهوده است

13- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
سرزنش و تندي‌كردن، كليد دشواري‌هاي سنگين است.(بحارالانوار/75/369)
اميد تو از مردم، اگر ياري‌هاست
در خلقِ خوش است و در كم‌آزاري‌هاست
پرهيز كن از سرزنش و بدخويي
كاين هر‌دو، كليد قفل دشواري‌هاست

14- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
هر‌گاه خداوند خير بنده‌اي را بخواهد هنگامي كه به او تذكر داده مي‌شود، مي‌پذيرد.(مستدرك‌الوسائل/8/329)
سبزي و طراوت، به كويرش بدهد
روشنگري و، نور ضميرش بدهد
با هر‌كه «خدا» اراده‌ي خير كند
از لطف، دلِ «نقد‌پذير»ش بدهد

15- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
ستيزه‌جويي و جدال لفظي، دوستي ديرين را تباه مي‌سازد.(بحارالانوار/78/370)
اي داده خدا، چشم و دل حق‌بين‌ات
اي لطف و مدارا و صفا، آيين‌ات
با دوست، اگر ستيزه‌جويي كردي
بر باد رود، دوستي ديرين‌ات

16- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
كلام حكيمانه در خوي فاسد اثر نمي‌گذارد.(بحارالانوار/75/370)
اي آن‌كه دلت، شوق هدايت دارد
چون آينه، نور از سخنت مي‌بارد
ترديد مكن، «كلام حكمت آميز»
در طينت نااهل، اثر نگذارد!

17- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
به‌ياد‌ آور هنگامي را كه در برابر خانواده‌ات در بستر مرگ افتاده‌اي در حالي‌كه نه طبيبي مرگ را مي‌تواند از تو باز‌دارد و نه دوستي مي‌تواند برايت سودمند باشد.(بحارالانوار/75/370)
ياد ‌آر زماني‌كه، ز بارانِ تگرگ
چون باغ خزان‌ديده شوي بي بر و برگ!
نه، «دوست» به ياري تو خيزد، نه «طبيب»
افتاده‌اي آن روز كه در بستر مرگ!

18- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
تقديرها، آنچه را كه به ذهنت خطور نمي‌كرده به تو نشان مي‌دهد.(بحارالانوار/75/369)
يك چند، خدا تو را زمان خواهد داد
در گردش روزگار، امان خواهد داد
چيزي كه به ذهن تو نكرده است خطور
آن را به تو «تقدير» نشان خواهد داد

19- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
همانا استاد و شاگرد هر دو در رشد و ترقي شريك‌اند.(بحارالانوار/75/366)
آنان‌ كه به شوق معرفت، ره سپرند
يا رهرو دانش‌اند، يا راهبر‌ند
«شاگرد»، اگر‌چه فيض از «استاد» برد
از نعمتِ «رشد» همزمان بهره‌ورند

20- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
خود‌پسندي بازدارنده‌ي از طلب علم و فراخواننده‌ي به سوي پستي و ناداني است.(بحارالانوار/72/199)
جانا! صدفي كه عاشق در باشد
افتادگي آموخته و حُر باشد
در مردم «خودپسند» آگاهي نيست
سدّ طلب علم،«تكبّر» باشد

21- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
طمع، سرشتي ناپسند است.(بحارالانوار/69/199)
سوهان دل نيازمند است، طمع
دام است و، فريب است و، كمند است، طمع
«خورشيد دهم» كه هادي امت ماست
فرمود: سرشت ناپسند است، طمع

22- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
از حسد بپرهيز زيرا در تو اثر بد مي‌گذارد و در دشمنت هم تاثيري ندارد.(مستدرك‌الوسائل/12/20)
در راه كمال ما «حسد» يعني سدّ
هرگز كسي از حسد، به مقصد نرسد
اي دوست! حذر كن از حسادت، زيرا
دشمن نخورد شكست، از تيغ حسد

23- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
از حسد بپرهيز، زيرا حسد بدترين و زشت‌ترين خلق است.(مستدرك‌الوسائل/12/23)
چون آينه باش، يك‌دل و روشن و راست
آيينه‌دلي، شيوه‌ي مردان خداست
از دشمن جانت- از حسادت- بگريز!
زيرا‌ كه حسد، زشت‌ترين عادت‌هاست

24- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
شب‌زنده‌داري، خواب را لذيذ‌تر مي‌كند و گرسنگي بر حلاوت طعام مي‌افزايد.(بحارالانوار/75/369)
شب‌زنده‌دلان كه خواب شيرين دارند
با مرغ سحر، الفت ديرين دارند
شيرين بشود طعام، از گرسنگي
در كام كساني كه دل و دين دارند

25- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
شايد ستمگر بردبار، روزي به خاطر بردباري‌اش بخشيده شود و چه بسا صاحب حق نادان، نور حق خود را به ناداني خاموش كند.(بحارالانوار/75/365)
گر صاحب حق، كم است عقل و رايش
خاموش شود شعله‌ي حق پيمايش
شايد كه، ستمگري كه صابر باشد
.بخشيده شود به بردباري‌هايش

26- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
اگر كسي براي تو دوستي و نظرش را به تمامه گذاشت (دوستانه تو را راهنمايي كرد) تو نيز با اطاعت، او را ياري نما.(بحار‌الانوار/75/365)
در دوستي تو، آن‌كه با حسن مرام
پيوسته گذاشت از وفا، سنگ تمام
در سايه‌ي او بگير كم‌كم آرام
در پيروي‌اش، تلاش كن گام به گام

27- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
دنيا بازاري‌ست كه مردماني در آن سود مي برند و گروهي زيان مي‌بينند.(بحارالانوار/75/366)
دنيا باز است، ولي چون گلزار
.دارد گل او صفا و خارش آزار
يك قوم، در اين ميان زيان مي‌بينند
يك طايفه سود مي‌برند از بازار

28- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
هر‌كه از خدا پروا كند، از او پروا كنند. و هر كه از خدا اطاعت كند، اطاعتش كنند.(بحارالانوار/78/366)
آنان كه مِي از چشمه‌ي تقوي نوشند
چشم و نظر از غير خدا مي‌پوشند
از هيبت‌شان، مردم، پروا دارند
در خدمتشان به جان و دل مي‌كوشند

29- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
نادان، در بند زبان خويش است.(بحارالانوار/75/370)
آن‌كس كه ز راه عقل، گم كرده مسير
دستش نرسد به دامن «خير كثير»
در ظاهر اگر چه هست آزاد، اما
در دامِ «زبان» خود، اسير است اسير

30- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
مصيبت براي بردبار يكي و براي نابردبار دوتاست.(بحارالانوار/75/370)
آن‌كس كه صبور است و مصيبت ديده است
«يك‌بار»، گل از گلشن حسرت، چيده است
وان‌كس كه شكيبا به مصيبت نشود
گويا «دو عزا» گردِ سرش، گرديده است

31- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
آفريدگارم! در برابرت خاكساريم و سرافكنده و فروتن.(بحارالانوار/75/368)
يا رب! به مقام بندگي، بنده من‌ام
در نزد تو، خاكسار و شرمنده من‌ام
تو حاكم مطلق جهاني، اما
مسكين و فروتن و سرافكنده من‌ام

32- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
متواضع‌ترين مردم، بردبارترين و گشاده‌روترين و پناه‌‌‌ده‌ترين آنهاست.(بحارالانوار/75/366)
هر يك از ما، تواضع‌اش بيشتر است
در صبر و شكيب، از دگران پيش‌تر است
وان‌كس كه گشاده‌روست، مانند بهار
آغوش محبت‌اش، گل‌انديش‌تر است

33- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
بي نيازي، كاستن از آرزوها و خشنودي به مقدار كفايت است.(بحارالانوار/75/366)
گفتند:«غنا» از آرزو كاستن است
خود را به غناي طبع، آراستن است
تسليم و رضا چيست؟ به مقدار كفاف
پيمانه‌ي روزي از خدا خواستن است

34- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
علماي پيروان ما كه به دوستداران و پيروان ناتوان ما رسيدگي كنند، روز قيامت در حالي وارد مي شوند كه از تاج‌هاي آنها نور‌افشاني مي‌شود.(بحارالانوار/2/7)
دانشمندي، كه ناتوان را يار است
در خدمت خلق، شيوه‌اش ايثار است
در پهنه‌ي رستخيز، تاج سر او
نورافشان است و مطلع‌الانوار است

35- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
از نشانه‌هاي غرور نسبت به خدا آن است كه بنده، استمرار و اصرار بر گناه داشته باشد و در همان حال، آرزومند بخشايش الهي باشد.(حياه‌الامام‌علي‌الهادي(ع)/164)
هر‌كس دارد غرور! نسبت به خدا
اما ز كمند معصيت، نيست جدا
گر در دلش آرزوي بخشايش هست
حاشا كه برد فيض ز مصباح هدي

36- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
سوار بر مركب چموش و خيره‌سر، اسير جان خود و فرد نادان، اسير زبان خود است.(بحارالانوار/75/369)
از مركب سركش، تو سواري مطلب
يعني: ز هواي نفس، ياري مطلب
اي آن‌كه تو را«تيغ زبان» كرده اسير
از فصل خزان، گل بهاري مطلب

37- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
هر‌‌كس بيش از اندازه و حق خودش بخواهد، او به محروميت شايسته‌تر است.(حياه‌الامام‌علي‌الهادي(ع)/157)
آن‌كس كه زياده‌خواهي، آيينه‌ي اوست
محروم شود عاقبت از رحمت دوست
از حق خود، افزون طلبيدن عيب است
«اندازه نگه‌دار كه اندازه نكوست»

38- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
كسي كه از آفريدگار اطاعت كند، از خشم آفريده‌ها باكي ندارد.(تحف‌العقول/482)
آن‌كس كه به جز خدا تمنا نكند
انديشه به غير«لا و الّا» نكند
با پيروي از خالق هستي، هرگز
از خشم و خروش خلق، پروا نكند

39- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
كسي كه خود را سبك مي‌شمارد، از شرّ او در امان نباش.(تحف‌العقول/512)
فرمود امام راستان، «هادي» راه
مفهوم بلند، در حديثي كوتاه:
هركس، خود را خوار و سبك بشمارد
بايد به خدا ز شرّ او برد پناه

40- امام هادي(ع) مي‌فرمايند:
حسد، نابودكننده‌ي خوبي‌هاست.(مسند الامام‌الهادي(ع)/302)
اي آن‌كه تو را، چشم عنايت ز خداست
شيطان، به كمين نشسته است از چپ و راست
پرهيز كن از «حسد» كه گفتند: حسد
نابودكننده‌ي همه خوبي‌هاست