رسول اکرم(ص):
اتقوا دعوه المظلوم و إن کان کافراً فإنها لیس دونها حجاب؛
از نفرین مظلوم بترسید اگرچه کافر باشد، زیرا در برابر نفرین مظلوم پرده و مانعی نیست.
رسول اکرم(ص):
من أخذ للمظلوم من الظالم کان معی فی الجنه تصاحباً؛
هرکس داد مظلوم را از ظالم بگیرد، در بهشت با من یار و هم نشین باشد.
رسول اکرم(ص):
إن الناس إذا رأوا الظالم یأخذوا علی یدیه أوسک أن یعمهم الله بعقاب منه؛
مردم آنگاه که ظالم را ببینند و او راباز ندارند، انتظار می رود که خداوند همه را به عذاب خود گرفتار سازد.
رسول اکرم(ص):
لینصر الرجل أخاه ظالماً أو مظلوماً إن کان ظالماً فینهاه فإنه له نصره و إن کان مظلوماً فینصره؛
انسان باید برادر (دینی) خویش را یاری کند چه ظالم باشد چه مظلوم اگر ظالم باشد او را باز دارد که این بمنزله یاری کردن اوست و اگر مظلوم باشد یاریش کند.
امام باقر(ع):
ما انتصر الله من ظالم إلا بظالم و ذلک قوله عزوجل (و کذلک نولی بعض الظالمین بعضاً)؛
خداوند هیچگاه از ظالم انتقام نگرفت مگر به وسیله ظالمی دیگر و این سخن خدای عزوجل است که(و بدین سان ظالمان را به سزای اعمالی که می کنند بریکدیگر مسلط می کنیم).
امام علی(ع):
من طلب عزاً بظلم و باطل أورثه الله ذلاً بإنصاف و حق؛
هرکس عزت را با ظلم و باطل طلب کند، خداوند به انصاف و حق ذلت نصیبش می نماید.
امام سجاد(ع):
اللهم إنی أعوذبک من ... أن نعضد ظالماً أو نخذل ملهوفاً أو نروم ما لیس لنا بحق؛
خدایا به تو پناه می برم ... از این که ظالمی رایاری کنیم و یا مظلوم و دلسوخته ای را بی یاور گذاریم و یا آنچه حق ما نیست بخواهیم.
رسول اکرم(ص):
رحم الله عبداً کانت لأخیه عنده مظلمه فی عرض أومال فجاء ه فاستحله قبل أن یؤخذ و لیس ثم دینار و لادرهم فإن کانت له حسنات اخذ من حسناته و إن لم تکن له حسنات حملوا علیه من سیئاته؛
خدا رحمت کند بنده ای را که حلالیت بطلبد از برادری که به آبرو یا مال او تجاوز کرده، قبل از آن که (در قیامت) از او باز خواست کنند، آنجایی که دینار و درهمی نباشد، در نتیجه اگر شخص کار نیکی داشته باشد از آن بردارند و اگر نداشته باشد، از گناهان مظلوم برداشته بر گناهان او بیفزایند.

92- آزادی
امام علی(ع):
لاتکن عبد غیرک وقد جعلک الله حراً؛
بنده دیگری مباش که خدا تو را آزاد آفرید.
امام علی(ع):
الحریه منزهه من الغل و المکر؛
آزادگی از کینه توزی و مکر منزه است.
امام علی(ع):
من توفیق الحر اکتسابه المال من حله؛
از موفقیت آزاده این است که مال را از راه حلال به دست آورد.
امام علی(ع):
ابذل مالک فی الحقوق وواس به الصدیق فإن السخاء بالحرأ خلق؛
دارایی خود رادرآنجا که حق است ببخش و با آن دستانت را یاری رسان که جامه بخشندگی بر تن آزاد مرد زیبنده تر است.
امام علی(ع):
العبد حر ما قنع، الحر عبد ما طمع؛
بنده قانع آزاد است و آزاد طمعکار، بنده.
امام علی(ع):
من قضی ما أسلف من الاحسان فهو کامل الحریه؛
هرکس به وعده نیکی ای که درگذشته داده است عمل کند آزادگی اش کامل است.
امام علی(ع):
من قام بشرائط العبودیه أهل للعتق، من قصر عن أحکام الحریه اعید الی الرق؛
هرکس شرایط بندگی خدا را به جا آورد سزاوار آزادی می شود و هرکس در عمل به شرایط آزادگی کوتاهی کند، به بندگی (غیر خدا) مبتلا می شود.
امام حسین(ع):
إن لم یکن لکم دین و کنتم لاتخافون المعاد فکونوا أحراراً فی دنیاکم؛
اگر دین ندارید و از قیامت نمی ترسید، لااقل در دنیای خود آزاد مرد باشید.

93- طب
امام حسین(ع):
فبادروا بصحه الأجسام فی مده الأعمار؛
درمدت عمر، درحفظ سلامت تن بکوشید.
امام صادق(ع):
لایستغنی أهل کل بلد عن ثلاثه یفزع إلیهم فی أمر دنیاهم و آخرتهم، فإن عدموا ذلک کانوا همجاً: فقیه عالم ورع و أمیر خیر مطاع و طبیب بصیرثقه؛
مردم هر شهری به سه چیز نیازمندند که در امور دنیا و آخرت خود به آنها رجوع کنند و چنانچه آن سه را نداشته باشند گرفتار جهل و نابسامانی می شوند: دین شناس دانای پرهیزکار، حاکم نیکوکاری که مردم از او اطاعت کنند و پزشک بصیر مورد اعتماد.
امام رضا(ع):
لیس من دواء الا و هو یهیج داء؛
دارویی نیست مگر این که بیماری دیگری را تحریک می کند.
رسول اکرم(ص):
تجنب الدواء ما احتمل بدنک الداء فإذا یحتمل الداء فالدواء؛
تا هنگامی که بدنت درد را تحمل می کند از مصرف دارو بپرهیز، چنانچه درد را تحمل نکردی آنگاه از دارو استفاده کن.
رسول اکرم(ص):
ما خلق الله تعالی داء إلا و خلق دواء إلاالسام؛
خداوند هیچ دردی را بی درمان نیافریده  مگر سام (مرگ) که درمان ندارد.
امام رضا(ع):
اثنان علیلان أبداً: صحیح محتم و علیل مخلط؛
دو گروه همیشه مریضند، سالمی که پرهیز می کند و مریضی که پرهیز نمی کند.
امام رضا(ع):
من أراد أن لایوذیه معدته فلا یشرب بین طعامه ماء؛
هرکس می خواهد معده اش آزارش ندهد، در بین غذا آب نخورد.
امام صادق(ع):
لا تدخل الحمام إلا وفی جوفک شیء یطفی به عنک و هج المعده و هو أقوی للبدن و لا تدخله و أنت ممتلی ء من الطعام؛
داخل حمام نشو مگر در حالی که در شکمت چیزی (غذایی) که شدت حرارت معده را خاموش کند وجود داشته باشد، که برای بدن موجب تقویت است و در حالی که شکمت از غذا پر است نیز وارد حمام مشو.

64- عیادت
رسول اکرم(ص):
عائد المریض یخوض فی الرحمه؛
عیادت کننده از بیمار، در رحمت خدا غوطه ور می شود.
رسول اکرم(ص):
عائد المریض فی مخرفه الجنه، فإذا جلس عنده غمرته الرحمه؛
عیادت کننده از بیمار، در نخلستان بهشت میوه می چیند و هرگاه نزد بیمار بنشیند، رحمت خدا او را فرا می گیرد.
امام صادق(ع):
من عاد مریضاً شیعه سبعون ألف ملک یستغفرون له حتی یرجع إلی منزله؛
هرکس به عیادت بیمار برود، هفتاد هزار فرشته او را مشایعت می کنند و برایش آمرزش می طلبند تا آن گاه که به منزل خود بر گردد.
رسول اکرم(ص):
إن الله عزوجل یقول یوم القیامه: یابن آدم مرضت فلم تعدنی! قال: یا رب کیف أعودک و أنت رب العالمین؟! قال: أما علمت أن عبدی فلاناً مرض فلم تعده؟! أما علمت أنک لو عدته لوجدتنی عنده؟!
خدای عزوجل در روز قیامت می فرماید: ای پسر آدم! من بیمار شدم اما عیادتم نکردی؟ عرض می کند: پروردگارا چگونه تو را عیادت کنم حال آن که تو پروردگار جهانیانی؟ می فرماید: مگر ندانستی که فلان بنده ام بیمار شد و عیادتش نکردی، مگر نمی دانستی که اگر به عیادتش روی، مرا نزد او می یابی؟
رسول اکرم(ص):
خیر العیاده اخفها؛
بهترین عیادت، آن است که سبک تر برگزار شود.
رسول اکرم(ص):
عد من لایعودک و أهد من لایهدی لک؛
از کسی که به عیادت تو نمی آید عیادت کن و به کسی که به تو هدیه نمی دهد، هدیه بده.
رسول اکرم(ص):
للمسلم علی المسلم خمس: ... و یعوده إذا مرض ...؛
مسلمان برمسلمان پنج حق دارد ... و وقتی بیمار شد عیادتش کند.
رسول اکرم(ص):
عودوا المریض و اتبعوا الجنازه یذکر کم الاخره؛
به عیادت بیمار بروید و در تشییع جنازه شرکت کنید، که شما را به یاد آخرت می اندازد.

95- پاکیزگی
رسول اکرم(ص):
إن الله تعالی جمیل یحب الجمال، سخی یحب السخاء، نظیف یحب النظافه؛
خداوند زیباست و زیبایی را دوست دارد، بخشنده است و بخشش را دوست دارد، پاکیزه است و پاکیزگی را دوست دارد.
رسول اکرم(ص):
تنظفوا بکل ما استطعتم فإن الله تعالی بنی الإسلام علی النظافه و لن یدخل الجنه إلاکل نظیف؛
خودتان را با هر وسیله ای که می توانید پاکیزه کنید، زیرا که خدای متعال اسلام را بر پایه پاکیزگی بنا کرده است و هرگز به بهشت نرود مگر کسی که پاکیزه باشد.
امام علی(ع):
نعم البیت الحمام تذکر فیه النار و یذهب بالدرن؛
چه نیکو جایگاهی است حمام، یادآور دوزخ است و چرک را از میان می برد.
امام علی(ع):
تنظفوا بالماء من النتن الریح الذی یتأذی به؛
خودتان را با آب، از بوی بد، که دیگران را آزار می دهد بشویید.
امام صادق(ع):
ان لکل ثمره سماً فاذا اتیتم بها فمسوها بالماء أو اغمسوها فی الماء؛
هر میوه ای سمی دارد، هرگاه میوه به دستتان رسید آن را با آب بشویید و یا در آب فرو برید.
امام علی(ع):
النظیف من الثیاب یذهب الهم و الحزن و هو طهور للصلاه؛
لباس پاکیزه غم و اندوه را می برد و موجب پاکیزگی نماز است.
لا یطولن أحدکم شاربه و لا شعر إبطیه و لا عانته فإن الشیطان یتخذها مخبئاً یستتربها؛
بلند نکند کسی از شما موهای سبیل و موهای زیر بغل و موی زیر شکم خود را، زیرا شیطان این مراکز را پناهگاه خود قرار داده زیر موها پنهان می شود.
رسول اکرم(ص):
تقلیم الأظفار یمنع الداء الأعظم و یزید الرزق؛
گرفتن ناخنها درد بزرگ را مانع می شود و روزی را زیاد می کند.
امام علی(ع):
نظفوا بیوتکم من حواک العنکبوت، فإن ترکه فی البیت یورث الفقر؛
خانه های خود را از تار عنکبوت تمیز کنید، زیرا باقی گذاشتن آن در خانه، فقر می آورد.
رسول اکرم(ص):
لا تبیتوا القمامه فی بیوتکم و أخرجوها نهاراً، فإنها مقعد الشیطان؛
زباله را شب در خانه های خود نگه ندارید و آن را در روز به بیرون از خانه منتقل کنید، زیرا زباله نشیمنگاه شیطان است.

96- مسواک
امام باقر(ع):
لو یعلم الناس ما فی السواک لأباتوه معهم فی لحاف؛
اگر مردم نتایج و خواص مسواک کردن را بدانند هیچ گاه مسواک را از خود جدا نمی کنند.
رسول اکرم(ص):
ما زال جبرئیل یوصینی بالسواک حتی خفت أن احفی او ادرد؛
جبرئیل پیوسته مرا به مسواک سفارش می کرد تا جایی که ترسیدم (از کثرت مسواک زدن) دندانهایم سائیده شود و از بین برود.
امام علی(ع):
السواک مرضاه لله و سنه النبی(ص) و مطیبه للفم؛
مسواک زدن سبب خشنودی خداوند، اجرای سنت پیغمبر و وسیله خوش بویی و پاکیزگی دهان است.
امام رضا(ع):
السواک یجلو البصر وینبت الشعر و یذهب بالدمعه؛
مسواک زدن، نور چشم را زیاد می کند، مو را پر پشت می نماید و آبریزش چشم را بر طرف می سازد.
رسول اکرم(ص):
تخللوا فإنه لیس شیء أبغض إلی الملائکه من أن یروا فی أسنان العبد طعاماً؛
خلال کنید که بدترین چیز نزد فرشتگان این است که لای دندانهای بنده ای مانده غذا ببینند.
امام صادق(ع):
ما أدرت علیه لسانک فأخرجته فابلعه و ما أخرجته بالخلال فارم به؛
بعد از غذا زبان را دور دهان بگردان، هرچه با زبان در آمد فرو ببر، و آنچه را با خلال بیرون آوردی از دهان بیرون افکن.
رسول اکرم(ص):
إذا استکتم فاستاکوا عرضاً؛
وقتی مسواک می کنید از عرض، دندان ها را مسواک بزنید.
رسول اکرم(ص):
ور کعتین بسواک أحب إلی الله عزوجل من سبعین رکعه بغیرسواک؛
دو رکعت نماز با دندان های مسواک زده نزد خداوند عزوجل محبوب تر از هفتاد رکعت نماز بدون مسواک است.

97- عطر
امام علی(ع):
الطیبنشره، و العسل نشره و الرکوب نشره، و النظر إلی الخضره نشره؛
عطر، عسل، سواری و نگاه به سبزه شادی آفرین هستند.
رسول اکرم(ص):
الطیب یشد القلب؛
بوی خوش قلب را تقویت می کند.
رسول اکرم(ص):
إن خیار عباد الله الموفون المطیبون؛
بهترین بندگان خدا کسانی هستند که به وعده وفا کنند و بوی خوش بکار برند.
امام صادق(ع):
صلاه متطیب أفضل من سبعین صلاه بغیر طیب؛
یک نماز با عطر بهتر از هفتاد نماز بدون عطر است.
رسول اکرم(ص):
ما طابت رائحه عبد إلا زاد عقله؛
هیچ کسی خوشبو نگردید مگر این که بر عقلش افزوده شد.
رسول اکرم(ص):
ثلاث حق علی کل مسلم: الغسل یوم الجمعه و السواک و الطیب؛
سه چیز است که بر هر مسلمانی لازم است: غسل جمعه، مسواک زدن و استعمال بوی خوش.
رسول اکرم(ص):
خمس من سنن المرسلین: الحیاء و الحلم و الحجامه و السواک و التعطر؛
پنج چیز از سنت پیغمبران است: حیا، حلم، حجامت، مسواک و عطر زدن.
امام باقر(ع):
فی أحکام النساء- لایجوز لها أن تتطیب إذا خرجت من بیتها؛
جایز نیست زن با بوی خوش از خانه بیرون برود.

98- خواص خوراکیها
امام علی(ع):
أکل السفر جل قوه للقلب الضعیف و هو یطیب المعده و یذکی الفؤاد و یشجع الجبان و یحسن الولد؛
خوردن بِه قلب ضعیف را قوی، معده را پاک، ترسو را شجاع و فرزند را زیبا می کند.
امام صادق(ع):
لو یعلم الناس ما فی التفاح، ماداووا مرضاهم إلا به، ألا و إنه أسرع شیء منفعه للفؤاد خاصه و إنه نضوحه؛
اگر مردم می دانستند چه خواصی در سیب وجود دارد، بیماران خود را تنها با آن درمان می کردند. سیب از هر چیزی سریع تر به قلب فایده می بخشد به ویژه آن که خوشبو کننده می باشد.
امام علی(ع):
العسل شفاء من کل داء ولا داء فیه یقل البلغم و یجلو القلب؛
عسل شفای هر بیماری ای است و هیچ بیماری در آن نیست، بلغم را کم و قلب را جلا می دهد.
رسول اکرم(ص):
یا علی علیک بالعدس فإنه مبارک مقدس و هو یرق القلب و یکثر الدمعه و إنه بارک علیه سبعون نبیاً؛
ای علی تو را سفارش می کنم به خوردن عدس، زیرا مبارک و پاک است، قلب را رقیق و اشک را زیاد می کند و هفتاد پیامبر پیوسته از آن استفاده می کردند.
امام صادق(ع):
نعم الطعام الزیت یطیب النکهه و یذهب بالبلغم و یصفی اللون و یشد العصب و یذهب بالوصب و یطفی ء الغضب؛
زیتون غذای خوبی است، دهان را خوشبو می کند، بلغم را از بین می برد، چهره را باز، اعصاب را محکم می کند و مرض را می برد و خشم را خاموش می کند.
امام رضا(ع):
التین یذهب بالبخر و یشد العظم و ینبت الشعر و یذهب بالداء و لا یحتاج معه إلی دواء؛
انجیر بوی بد دهان را بر طرف، استخوان ها را محکم، رویش مو را زیاد، بیماری را بر طرف می کند و با وجود آن احتیاجی به دارو نیست.
امام صادق(ع):
(سمعت أبا عبدالله(ع) یقول فی الغبیرا) إن لحمه ینبت اللحم و عظمه ینبت العظم و جلده ینبت الجلد و مع ذلک فإنه یسخن الکلیتین و یدبغ المعده و هو أمان من البواسیر و التقطیر و یقوی الساقین و یقمع عرق الجذام؛
از امام صادق(ع) درباره سنجد شنیدم که می فرمودند: گوشت سنجد برای گوشت، هسته آن برای استخوان و پوست آن برای پوست مفید است و در عین حال کلیه ها را گرم، معده را ضد عفونی کرده و بازدارنده از بواسیر و تسلسل بول است. ساق پا را تقویت و جذام را از بدن ریشه کن می کند.
رسول اکرم(ص):
کلوا الثوم و تداووا به فإن فیه شفاء من سبعین داء؛
بخورید سیر را و مداوا کنید، با او، که هفتاد بیماری را شفا می دهد.
امام علی(ع):
کلوا التمر فإنه فیه شفاء من الادواء؛
خرما بخورید که شفای دردهاست.
رسول اکرم(ص):
علیکم بالزبیب فإنه یکشف المره و یذهب بالبلغم و یشد العصب و یذهب بالإعیاء و یحسن الخلق و یطیب النفس و یذهب بالغم؛
شما را سفارش می کنم به خوردن مویز، زیرا صفرا را برطرف می کند، بلغم را از بین می برد، اعصاب را قوی، خستگی را دور، اخلاق را خوب می کند، به روح آرامش می بخشد و غم را می برد.

99- بهشت
رسول اکرم(ص):
الجنه بناؤها لبنه من فضه و لبنه من ذهب و ملاطها المسک الأذفر و حصباؤها اللؤلؤ و تربتها الزعفران ...؛
ساختمان بهشت خشتی از نقره و خشتی از طلاست، گل آن مشک بسیار خوشبو و سنگریزه آن لؤلؤ و یاقوت و خاک آن زعفران است.
رسول اکرم(ص):
فی الجنه ما لا عین رأت و لا اذن سمعت و لا خطر علی قلب بشر؛
در بهشت چیزهایی هست که نه چشمی دیده و نه گوشی شنیده و نه به خاطر کسی گذشته.
امام صادق(ع):
ان ادنی اهل الجنه منزلاً لو نزل به الثقلان الجن و الانس لو سعهم طعاماً و شراباً و لا ینقص مما عنده شی ء.
کمترین فرد بهشت چنان است که اگر جن و انس میهمان او شوند همه را با خوردنی و آشامیدنی پذیرایی کند و از آنچه دارد چیزی کم نشود.
امام علی(ع):
لذاتها لاتمل و مجتمعها لایتفرق و سکانها قد جاوروا الرحمن و قام بین ایدیهم الغلمان بصحاف من الذهب فیها الفاکهه و الریحان؛
لذتها و خوشیهای بهشت دل را نی زند، انجمن آن از هم نمی پاشد، ساکنانش در پناه خدای رحمانند و در برابر آنان غلامانی با طبق های زرین پر از میوه و گل های خوشبو ایستاده اند.
رسول اکرم(ص):
من اشتاق الی الجنه سارع فی الخیرات؛
هرکس مشتاق بهشت است برای انجام خوبی ها سبقت می گیرد.
امام علی(ع):
انه لیس لانفسکم ثمن الا الجنه فلا تبیعوها الا بها؛
برای جان های شما بهایی جز بهشت نیست، پس آنها را جز به بهشت مفروشید.
رسول اکرم(ص):
اضمنوالی ستاً من انفسکم اضمن لکم الجنه اصدقوا اذا حدثتم و أوفوا اذا وعدتم و ادوا اذا ائتمنتم و احفظوا فروجکم و غضوا ابصارکم و کفوا ایدیکم؛
شش چیز را برای من ضمانت کنید تا من بهشت را برای شما ضمانت کنم راستی در گفتار، وفای به عهد، برگرداندن امانت، پاکدامنی، چشم بستن از گناه و نگه داشتن دست(از غیر حلال)
رسول اکرم(ص):
و الذی نفس محمد بیده لاتدخلوا الجنه حتی تؤمنوا و ال تؤمنوا حتی تحابوا افلا انبئکم بشی ء اذا فعلتموه تحاببتم؟ افشوا السلام بینکم؛
به خدایی که جان محمد در دست (قدرت) اوست به بهشت نمی روید تا مؤمن شوید و مؤمن نمی شوید تا یکدیگر را دوست بدارید، آیا می خواهید شما را به چیزی خبر دهم که با انجام آن،یکدیگر را دوست بدارید؟ سلام کردن بین یکدیگر را رواج دهید.
رسول اکرم(ص):
ان فی الجنه داراً یقال لها دار الفرح لایدخلها الا من فرح یتامی المؤمنین؛
دربهشت خانه ای هست که آن را شادی سراگویند و جز آنان که یتیمان مؤمنان را شاد کرده اند وارد آن نمی شوند.
امام علی(ع):
لا یفوز بالجنه الا من حسنت سریرته و خلصت نیته؛
به پاداش بهشت نمی رسد مگر آن کس که باطنش نیکو و نیتش خالص باشد.

100- جهنم
رسول اکرم(ص):
لو أن دلواً صب من غسلین فی مطلع الشمس لغلت منه جماجم من فی مغربها؛
اگر یک سطل از چرک و خون دوزخیان در شرق عالم ریخته شود بر اثر آن جمجمه کسانی که در غرب عالمند به جوش می آید.
رسول اکرم(ص):
أدنی اهل النار عذاباً ینتعل بنعلین من نار یغلی دماغه من حراره نعلیه؛
کم عذاب ترین اهل جهنم دو کفش از آتش به پا دارد که از حرارت آنها مغزش به جوش می آید.
رسول اکرم(ص):
أکثر ما یدخل الناس النار الأجوفان: الفم و الفرج؛
دو چیز میان تهی بیش از همه مردم را به جهنم می برد: دهان و شرمگاه.
رسول اکرم(ص):
أول من یدخل النار أمیر متسلط لم یعدل، و ذو ثروه من المال لم یعط المال حقه و فقیر فخور؛
اولین کسی که به جهنم می رود فرمانروای قدرتمندی است که به عدالت رفتار نمی کند و ثروتمندی که حقوق مالی خود را نمی پردازد و نیازمند متکبر.
رسول اکرم(ص):
ان لجهنم باباً لایدخلها إلا من شفا غیظه بمعصیه الله تعالی؛
جهنم را دری است که جز کسی که با معصیت خدای تعالی خشم خود را فرو نشاند، از آن وارد نمی شود.
حدیث قدسی:
فیما اوحی إلی عیسی(ع) هی (یعنی النار) دار الجبارین و العثاه الظالمین و کل فظ غلیظٍ و کل مختال فخور؛
به عیسی(ع) وحی شد که جهنم سرای جباران و سرکشان ظالم است و جایگاه هر تند خوی خشن و هر تکبر مغروری.
رسول اکرم(ص):
و الذی بعثنی بالحق بشیراً لا یعذب الله بالنار موحداً أبداً؛
سوگند به آن کس که مرا نوید دهنده برانگیخت، خداوند هرگز یکتا پرست را در آتش ندهد.
رسول اکرم(ص):
فی قوله تعالی(یا حسرتنا علی ما فرطنا) الحسره أن یری أهل النار منازلهم من الجنه فی الجنه فتلک الحسره؛
درباره آیه (دریغا که کوتاهی کردیم) فرمود: دریغ از این روست که جهنمیان جایگاه بهشتی خود را در بهشت می بینند. این موجب حسرت می شود.
امام صادق(ع):
إنما خلد أهل النار فی النار لأن نیاتهم کانت فی الدنیا أن لو خلدوا فیها أن یعصوا الله أبداً و إنما خلد أهل الجنه فی الجنه لأن نیاتهم کانت فی الدنیا أن لو بقوا فیها أن یطیعواالله أبداً فبا النیات خلد هؤلاء و هؤلاء ثم تلاقو له تعالی: (قل کل یعمل علی شاکلته) قال: علی نیته؛
جهنمیان از این رو در آتش جاویدانند که در دنیا نیتشان این بود که چنانچه تا ابد زنده بمانند تا ابد خدا را نافرمانی کنند و بهشتیان نیز از این رو در بهشت جاویدانند که در دنیا بر این نیت بودند که اگر برای همیشه ماندگار باشند برای همیشه خدا را فرمان برند. پس، جاودانگی هر دو گروه به سبب نیتهایشان است. آن گاه حضرت این آیه را تلاوت کردند: بگو هرکس طبق نیت خود عمل می کند.)